Patrick,

Toen we eind oktober 2005 hoorden dat die venijnige
K-ziekte je te stekken had, wisten we allemaal al wat
we nu, sinds je heengaan op 12 januari 2006, zo pijnlijk voelen: PEG zal nooit meer hetzelfde zijn als voorheen.
Daarvoor is jouw bijdrage aan het gezelschap te essentieel geweest.

Vooreerst natuurlijk doordat je, als medestichter, van bij het begin (1989) de richting mee hebt bepaald. Verder door je gedrevenheid als secretaris van de vzw (vanaf 1995). En alle PEG-medewerkers en-toeschouwers hebben de uitzonderlijk talentrijke acteur en de meer dan begenadigde regisseur in jou bewonderd.

Maar het leven is uiteraard meer dan toneelspelen.
Wie het geluk had tot je vriendenkring te behoren, was telkens opnieuw onder de indruk van je onnavolgbare gevoel voor humor, gestoeld op je intelligentie,
je opmerkingsgave en je ruime culturele horizon.
Zo'n vriend had een levensgenieter aan zijn zij, maar dan wel één - en dat is zeldzaam - die ook een filosofisch oog had voor de ernst van het bestaan.

Patrick,
man-uit-de-Kunst,
in dat veel te korte leven van jou heb je ons veel, heel veel gegeven.

Bedankt daarvoor